عدد نخست برچسب روغن، مانند ۱۰W-۳۰، روانی در سرما و عدد دوم ضخامت در دمای کارکرد را نشان میدهد. عدد گرم تعیین میکند لایهٔ روغن در روزهای ۴۵ تا ۵۲ درجهٔ عراق دوام میآورد یا نه. گرید ۲۰W-۵۰ در گرما ضخیمتر میماند و به موتورهای قدیمی بازیدار میسازد، اما مصرف سوخت را بالا میبرد. گرید ۵W-۴۰ یا ۱۰W-۳۰ سریعتر جریان مییابد و گرما را بهتر میبرد؛ برای بیشتر موتورهای امروزی، از جمله خودروهای ژاپنی و کرهای رایج در عراق، انتخاب درستتری است. ردهٔ API مانند SN یا SP و ردهٔ ACEA مانند A۳/B۴ یا C۳ باید با دفترچهٔ خودرو بخواند.
گرما مهم است چون روغن با گرم شدن نازک میشود. روغن بیش از حد نازک فشار را میاندازد و لایهٔ میان یاتاقان و میللنگ را میشکند، پس سایش سریع بالا میرود. گرما اکسیداسیون را تندتر میکند، بنابراین روغن زودتر تیره و غلیظ میشود، بهویژه در سفرهای کوتاه شهری بغداد. گردوغبار وضع را بدتر میکند: شن ریز از فیلتر هوا میگذرد و روغن را با ذرههای ساینده پر میکند. در هوای خاکی بصره یا پس از سفر بیابانی، فاصلهٔ تعویض را به ۵٬۰۰۰ تا ۷٬۵۰۰ کیلومتر کوتاه کنید.
سطح روغن را روی زمین صاف با موتور سرد یا ده دقیقه پس از خاموش کردن بسنجید و آن را میان دو علامت میله نگه دارید. روغن تمامسنتتیک در برابر گرما و اکسیداسیون بهتر از معدنی مقاومت میکند. روغن را با فیلتر باکیفیت همراه کنید؛ فیلتر ارزان کثیفی را رد میکند یا فرو میریزد و روغن تازه را خراب میکند. اشتباههای رایج، مخلوط کردن گریدها، بیتوجهی به سطح روغن پس از نشتی، و اعتماد به برچسب شیشه است.